آره اون رفت.
اینقدر امروز و فردا کردند که رفت.
اون میگفت آسمونیا رو از یاد نبرید.خیلی بی سرو صدا رفت.
دیگه انگیزه ای واسه موندنش نمونه بود.پاییزو بهار و دل دیوونش هم برد.اون مسافر خیلی خسته بود.همش از زندگی میگفت.اینقدر خسته بود که نایی واسه خوندن نداشت.
تنها مونس تنهاییش گیتارش بود و تنها دلخوشی اون ویالونش.همه بهش میگفتن تو غریبه ای تو مال یه قبیله ی دیگه ای ولی اون خودش بود.اون فقط میگفت خیالی نیست.میگفت یه روزم نوبت من میشه.
وقتی رسید به خودش گفت"از چی بخونم"کسی آغوششو واسش باز نکرد.
اون رسیده بود واسه زخمای دیرینه.چند وقتی بود که پرپروازشو گرفته بودند.بغضشو شکست.حالا دیگه میگه:سبب منم که میشکنم میگه یکاری کن که میتونی.الانم دیگه میگه دیگه دیدنم محاله.
آره از خدا خواسته ماندگار شد.خیلی وقته که گل یاس واسش دلتنگه."باورم نمیشه که رفته"